تاب آوری چیست؟

تاب‌آوری یعنی:توانایی انسان برای سازگار شدن، بازیابی تعادل و حتی رشد کردن در مواجهه با فشارها، ناکامی‌ها، فقدان‌ها و بحران‌های زندگی.

تاب‌آوری به این معنا نیست که فرد درد نمی‌کشد یا آسیب نمی‌بیند.

بلکه یعنی با وجود تجربه‌ی رنج، بتواند دوباره به تعادل روانی بازگردد و مسیر زندگی را ادامه دهد.

در واقع تاب‌آوری یعنی:خم شدن بدون شکستن،و برخاستن پس از زمین خوردن.

تاب آوری به این معنی نیست که من اصلا رنج رو احساس نمیکنم و روی من اثری نداره؛ بلکه به این معنیه که من رنج رو حس میکنم و احساسات ناخوشایند دارم ولی میتونم مغزم رو زنده نگه دارم و کم کم به کارامدی خودم برگردم.

در بحران های جمعی ؛ تاب آوری اهمیت بیشتری پیدا میکنه چون در بحران‌های فردی، معمولاً فشار روانی موقتی است.

اما در بحران‌های جمعی، ما با استرس مزمن، فرسودگی تدریجی و ناامیدی انباشته روبه‌رو هستیم.

در این شرایط:اضطراب دائمی می‌شود/احساس کنترل کاهش می‌یابد/امید به آینده تضعیف می‌شو/دروابط انسانی شکننده‌تر می‌شوند

و همین عوامل، تاب‌آوری روانی را به‌شدت تحلیل می‌برند.

بنابراین در بحران جمعی، تاب‌آوری دیگر یک ویژگی لوکس یا فردی نیست؛بلکه یک مهارت حیاتی برای بقا و سلامت روان است.